خدا و آراستن كارها و آشتى با يكديگر . . . . خدا را ! خدا را ! درباره قرآن مبادا ديگرى بر شما پيشى گيرد ، در رفتار به حكم آن . خدا را ! خدا را ! درباره نماز كه ستون دين شماست . خدا را ! خدا را ! در حق خانه پروردگارتان . « 1 » خود امام عليه السلام از علاقه‌اش به خداوند اين‌گونه تعبير مىكند : خدايا ! تو را از ترس عقوبت و طمع پاداش عبادت و بندگى نكردم ، بلكه تو را شايسته عبادت ديدم و به عبادت روى آوردم . 2 . حفظ كرامت انسانى نزد امام عليه السلام انسان مقامى بس ارجمند و با كرامت داشت ، از اين رو هيچ‌گاه ذلّت و زبونى آدمى خوشايند او نبود . به همين دليل ، هنگامى كه براى جنگ با معاويه عازم صفين بود ، در گذر از شهر مدائن وقتى مردم شهر در برابر او خضوع كردند ، اين عمل را مذموم شمرد و آنان را از چنين استقبالى منع كرد . « 2 » حضرت به‌شدت از احساس ذلّت مردمان در مقابل حاكمان آزرده مىشد و حاكمان را نيز از اينكه خود را در معرض ستايش افراطى مردم قرار دهند ، باز مىداشت و آن را خلاف شأن انسانى مىدانست : در ديده مردم پارسا ، زشت‌ترين خوى واليان آن است كه بخواهند مردم آنها را دوستدار بزرگ‌منشى بشمارند و كارهايشان را به حساب كبر و خودخواهى بگذارند ، و خوش ندارم كه در خاطر شما بگذرد كه من دوستدار ستودنم و خواهان ستايش شنيدن ! « 3 » 3 . عدالت عدالتْ محورىترين اصول حكومت و سياست حضرت على عليه السلام بود ؛ تا آنجا كه حتى او را امير عدل مىخوانند . وى در برپايى و اجراى عدالت به هيچ تسامح و مصلحت‌انديشى قائل نبود ، از

--> ( 1 ) . گردآورنده محمد بن حسين ( سيد رضى ) ، نهج‌البلاغه ، ترجمه سيدجعفر شهيدى ، نامه 47 . ( 2 ) . نصر بن مزاحم منقرى ، وقعة صفين ، ص 144 ؛ ابومحمد احمد بن اعثم كوفى ، الفتوح ، ج 2 ، ص 46 . ( 3 ) . گردآورنده محمد بن حسين ( سيد رضى ) ، نهج‌البلاغه ، ترجمه سيدجعفر شهيدى ، خطبه 216 .